Diabetes Personal

Hoi Shanti, leef jij ook nog?

15 november 2016
life-update-0933

Ik heb er lang over nagedacht of en hoe ik het bloggen weer op wilde pakken. Gewoon verder gaan bloggen en doen alsof ik er niet maanden tussen uit ben geweest, of toch hier iets van een soort tekst en uitleg geven? Waar ben ik de afgelopen maanden allemaal zo druk mee bezig geweest, dat het bloggen er bij in schoot? Met leven eigenlijk. School, werk, sociale activiteiten en af en toe met vriendlief op de bank genieten van een serie of film. Oh en met diabetes, heel veel met diabetes. Ik zal niet zeggen dat bloggen erbij inschoot omdat ik het te druk had, het had gewoon even mijn prioriteit niet. Ik was bezig met duizend-en-een andere dingen en vond het wel even goed zo. Op een gegeven moment kreeg ik wel weer inspiratie, zo heb ik in mijn telefoon een lijstje met ideeën die ik nog uit wil werken, maar de zin om die uit te werken was er gewoon even niet. En weet je, dat is goed. Bloggen is voor mij een hobby, een uitlaatklep en iets wat ik met veel plezier doe. Maar als het dan even geen prioriteit heeft, dan even niet. Ik ga niet beloven dat er iedere dag nieuwe blogposts komen, ze komen wanneer ik de inspiratie en zin heb om ze te maken. Als je me volgt via Twitter (@shantimedia) of op Facebook (ook Shanti Media) ben je op de hoogte als er weer wat online komt. Hierbij even een update waar ik de afgelopen maanden mee bezig was.

life-update-0933

Vakantie

Na het afronden van mijn minor ben ik eerst met mijn familie een week naar Portugal geweest, Carvoeiro. Daar zijn we een aantal jaar terug ook geweest en dat was echt een heerlijke vakantie: compleet bijkomen. Slapen, eten, zwemmen, boulevardje struinen, lezen, tot diep in de nacht kletsen met het zusje et cetera. Toen ik terug kwam van die vakantie merkte ik eigenlijk pas hoe moe ik daarvoor was. Vervolgens ging ik in augustus 2,5 week met vriendlief naar Amerika. We vlogen op Boston en maakte een rondreis richting New York, Washington, Niagara Falls, door prachtige bergen om uiteindelijk weer aan de kust te eindigen. Het was echt een geweldige reis en we hebben zoveel mooie plekken gezien en zo ontzettend genoten. Onlangs stuurde ik iemand mijn Floridaverslagen door, waarna ik ze zelf ook weer ging lezen en dat zorgde ervoor dat het bij mij ging kriebelen om ook deze reis in verslagen uit te werken. Wanneer, dat kan ik niet beloven, maar dat komt er dus ergens een keer aan.

Combinatie studie & werk

In september ben ik, na een prachtige reis door Noord-oost Amerika deze zomer, begonnen met het laatste jaar van mijn studie. Als alles goed gaat lever ik in juni of juli mijn scriptie in en ben ik eindelijk klaar. En oh, wat ben ik daar aan toe zeg! Alhoewel ik er heel bewust voor heb gekozen om op latere leeftijd nog een hbo-opleiding te starten (misschien moet ik daar ook maar eens wat over schrijven..), ben ik er nu ook wel echt klaar mee en aan toe om me alleen nog maar op werk te hoeven focussen. Het vorige semester volgde ik een minor, waar ik 2 tot maximaal 3 dagen per week aan kwijt was. En dat was een heerlijke combinatie: de minor was super interessant (en ronde ik met een 9 gemiddeld af!) en de andere dagen had ik lekker de tijd om te werken. Om mijn bedrijf uit te bouwen en bezig te zijn met dingen waar ik heel veel energie uit haal. En met succes: in de eerste 8 maanden van 2016 wist ik mijn omzet bijna te verdrievoudigen, ten opzichte van dezelfde periode in het jaar ervoor. Maar toen was het september en begon mijn een-na-laatste semester op school weer. En die combinatie viel (of valt) me af en toe toch wel zwaar. Ik wil graag goede punten voor mijn studie halen, maar ik wil ook leuke opdrachten doen. Ik heb de afgelopen 2,5 maand ontzettend veel leuke opdrachten mogen doen, maar dat combineren met mijn studie was niet altijd makkelijk. Ik kijk dan ook ontzettend uit naar juli, als ik als het goed is geslaagd ben.

sporten-met-diabetes

Diabetes: sporten, diabetesvrienden en ontregeld

En dan nog diabetes.. tsjah wat zal ik daar eens over zeggen. Mijn laatste brief aan mijn diabetes dateert alweer van bijna een jaar geleden.. oops! . Vanaf februari ben ik drie keer in de week gaan hardlopen en wat heeft dat een verschil gemaakt! Vanuit mijn ziekenhuis organiseerde ze tijdens start-to-run een speciale diabetesgroep, waarbij je begeleiding kreeg van een diabetesverpleegkundige. Ik besloot me maar op te geven, onder het mom van dan ben ik van het gezeur af en misschien doe ik er nog wat leuke contacten mee op. Toen ik in Eindhoven woonde deed ik namelijk nog vrij veel met de fiets, maar sinds ik in een klein dorp woon moeten zelfs de boodschappen met de auto worden gehaald.. Nou wat bleek: ik vond het hardlopen hartstikke leuk! En leuke contacten deed ik er zeker mee op. Ik heb er leuke mensen door leren kennen en zelfs 1 hele goede vriendin aan over gehouden. En wat is dat fijn een vriendin die ook diabetes heeft! Mijn vriend, familie en vrienden doen heel erg hun best hoor, daar niet van. Maar wat is het fijn om iemand te hebben die aan een half woord genoeg heeft. Die precies snapt hoe je je voelt. Heerlijk. Daarnaast merkte ik ook dat ik steeds minder insuline nodig had en mijn waarden steeds beter werden door het hardlopen, ideaal dus.

Helaas was die euforie van korte duur, want waar eerst op vakantie al mijn insuline bevroor (en ik dus in Amerika meer dan 500 dollar voor nieuwe insuline betaalde) en er in Amerika zelfs in het water suiker leek te zitten kreeg ik na de vakantie een fikse verkoudheid. Die ervoor zorgde dat ik flink ontregeld was. En wat heb ik me daar slecht door gevoeld. Frustratie, maar ook gewoon echt lichamelijk slecht. Constant hoog zitten, het niet omlaag krijgen en je constant zo slecht voelen. Ik vergelijk het gevoel een beetje met griep: ken je dat gevoel dat je een week griep hebt gehad en dan na een week voorzichtig weer wat gaat doen? En dat je je dan mega belabberd voelt en na een half uur wat doen het liefste weer terug wilt naar je bed? Dat gevoel, keer 10. Heel de dag. Na een week of twee constant hoog zitten heb ik gewoon drie dagen in bed gelegen, omdat ik écht niets meer kon. Opdrachten af gezet (dat is wel een graadmeter hoe slecht het ging, want zelfs als ik ziek ben ga ik gewoon door met opdrachten) en alleen maar slapen. De dagen erna kon ik met moeite halve dagen op school trekken, maar ik had niet altijd een keuze en moest soms toch lange dagen maken. Waardoor ik weer volledig gesloopt was. Het voelde weer een beetje als vlak voor ik wist dat ik diabetes had. Mooi K*T dus. Uiteindelijk kregen we mijn waarden wel beter, door 3-4 keer zoveel insuline te spuiten. Maar dat resulteerde na een week weer in constante hypo’s, die ik ook pas heel laat voelde (als ik er al heel diep in zat). Daarna heeft het nog een paar weken geduurd voor ik me qua energie weer een beetje de oude voelde. Inmiddels is mijn medicatie weer aardig omlaag en heb ik mijn eerste 5km alweer gelopen (ik was al maanden aan het trainen om 5k in wedstrijdvorm onder de 28 minuten te lopen..maar door deze slechte weken was ik conditioneel terug bij 0. Twee-en-eenhalve week voor de wedstrijd ben ik weer begonnen met trainen en ik liep hem uiteindelijk in 31 minuten. Gezien de situatie niet ontevreden, maar ook niet tevreden. Volgende keer beter!). Maar helaas zijn mijn waarden nog niet goed, ik schommel nog steeds aardig en in combinatie met het sporten heb ik besloten toch weer over te gaan op een insulinepomp. Dat is weer een heel onderwerp an sich, dus daar zal ik wel een keer een losse blog of video over maken. Een van de redenen is in ieder geval dat ik drie keer per week sport, maar langwerkende insuline spuit die drie dagen nodig heeft bij wijzigingen in de hoeveelheid om daar iets van te merken. In combinatie met sporten niet ideaal.

Om een heel lang diabetesverhaal wat korter te maken: het ging beter, toen even heel heel erg slecht en nu gaat het weer de goede kant op, maar ik ben er nog niet.

Dit vind je waarschijnlijk ook leuk

1 reactie

  • Reageer Sylvia 15/11/16 op 21:50

    Respect lieverd ????

  • Laat een reactie achter